Yokluğun Beni Rahat Bırakmıyor

Şu kalemin kömürü
                   Ne kadar güzel.
Karanlığın sessizliği
                  Ne kadar huzurlu...
Ve beni dışarının soğuğundan
Koruyan bu duvarlar
                 Ne kadar feci.


Dışarısı ne güzeldir şimdi...
Kimseler kalmamıştır sokaklarda,
Kimsesizler gizlenmiştir yine kuytulara
Belki birkaç sokak lambasıyla
                       Göğün karanlığı, ne güzeldir şimdi.


Tek yapmam gereken
Atkımı montumu alıp


Duvarların ardına
Atabilmek kendimi


Bir nefes alıp
Karanlıktan yokluğuna
Kocaman bir
Duman vermek.


Tek yapmam gereken
Kendimi atabilmek,


              nefesi çekebilmek
                       -saklı bir sigaradan-


                                 ve verebilmek dışıma...
                                          -e bilmek ne kadar zor, ne kadar imkansız!
 Yanımdaki varlığın gibi.


Şimdi;
Bir of çekebilmek
Düşer bana
Gözyaşı vermek
                    yokluğuna.

Darque.
08.şubat.10